"کوبیدن بر طبل جنگ" و یا "نوای شیرین سر دادن" از خصوصیات ویژه و چندگانگی در این لارستان بزرگ است که نه نامی از خود در عدم همراهی در مسیر "طرحهای اقتصادی خاک خورده" می برد و نه تلنگری بر خود می گذارد که ای "نوین صحبت"! با حلوا حلوا کردن، دهنی شیرین نشده و کامی خندان نگردیده است. طلای زرین را بهر دیگران می داند و ته دانه های قند را نصیب خود! کسی که نه جرمی بر او رواست و نه از همت در آبادانی لارستان صرفنظر کرده! کسی که پیشرفت را در دعوا معنا می کند و عدم پیشرفت را در سرمایه گذاری در ده های لارستان! همان کسی که خود را بر کرسی زرین نمی خواهد و خروس قندی را به جای خروس رنگی!!